Home Teologia Pasterka czy mitraizm, a może jeszcze coś innego?
Pasterka czy mitraizm, a może jeszcze coś innego? PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Thursday, 14 July 2011 16:39

Pasterka czy mitraizm, a może jeszcze coś innego?

Świętując Boże Narodzenie nie zastanawiamy się nad tym, co tak naprawdę te święta oznaczają. Jesteśmy całkowicie pewni, że jest to święto na cześć narodzin Jezusa Chrystusa. Wiele osób będzie zaskoczonych, gdy przeczyta poniższy artykuł. Znajdą się tu próby odpowiedzi na podstawowe pytania dotyczące pasterki: jaka jest geneza tych świąt, co oznaczają poszczególne symbole i obrzędy, i kto za tym stoi?

1. Co to jest Pasterka?

Jedna z definicji mówi: Pasterka, Msza Pasterska – uroczysta msza święta odprawiana w nocy (najczęściej o północy) z 24 na 25 grudnia, pierwsza w Boże Narodzenie. Pasterka upamiętnia oczekiwanie i modlitwę pasterzy zmierzających do Betlejem. W Polsce jest jedną z najważniejszych świątecznych tradycji.

Dla każdego Polaka jest to oczywiste. Ale jeżeli weźmiemy Biblię i odczytamy jedyny, biblijny opis narodzin Jezusa, to okazuje się, że pasterze nikogo nie oczekiwali, a idąc do Betlejem wcale się nie modlili. Na koniec okazuje się, że całe to opowiadanie to wersja wydarzeń podanych przez samych pasterzy: Łk 2:8-20 W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie. I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania. Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie: Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił. Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadaliA pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.(BT)

Wersety te pokazują, że to, co się wydarzyło, było dla nich pełnym zaskoczeniem. Nie ma mowy o oczekiwaniu na Mesjasza. Inną wątpliwość budzi termin spisu: Łk 2:1-4 W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie... Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida.(BT) Nikt nie organizuje spisu ludności w środku zimy, gdy ze względu na krótkość dnia, ograniczony dostęp do żywności, niskie temperatury i deszcz, tworzą się naturalne trudności dotarcia do miejsca urodzin. Ale najistotniejszą wątpliwością, którą powinien mieć uważny czytelnik, jest to,  że w drugiej połowie grudnia, w tamtych rejonach, „w polu” owiec nikt już nie trzymał. Opis biblijny przedstawia zupełnie inną porę roku, na pewno nie  dobę, w której noc jest najdłuższa, a dzień najkrótszy. Ale tak się składa, że w tą szczególną dobę poganie czczą narodziny Boga Słońce! Tak więc Biblia nie bardzo potwierdza teoretyczne uzasadnienie pasterki.

2. Skąd wzięło się obchodzenie świąt Bożego Narodzenia?

Święta Bożego Narodzenia nie mają uzasadnienia biblijnego. Oczywiście jest opis narodzin Jezusa w Ewangelii Łukasza, jednak brak jest biblijnego tekstu nakazującego obchody tego święta. Słowo Boże jest niezwykle precyzyjna i tam, gdzie zachodzi potrzeba obchodzenia jakiegoś święta, podaje sposób jego obchodzenia. Tak jest na przykład z ustanowieniem Pamiątki Śmierci Jezusa Chrystusa: Łk 22:17-20 Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie rzekł: Weźcie go i podzielcie między siebie; albowiem powiadam wam: odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż przyjdzie królestwo Boże. Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę! Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.(BT) Brak jest podobnego tekstu mówiącego o święcie Bożego Narodzenia.

Ludzie badający te zagadnienie twierdzą, że święto to, w ramach synkretyzmu religijnego, zostało zaczerpnięte z mitraizmu, kultu boga słońca, wraz z innymi naukami i wprowadzone do Kościoła Powszechnego.

3. Co to jest synkretyzm religijny?

Synkretyzm religijny to łączenie ze sobą różnych kultów religijnych, najczęściej pochodzących od podbitych narodów, kultów często teologicznie sprzecznych ze sobą w podstawowych sprawach. Nowym bóstwom nadawano imiona związane z miejscową kulturą. Chrześcijaństwo nie uchroniło się przed synkretyzmem religijnym. Dotyczy to nowych świąt, terminów obchodzenia tych świąt, zwyczajów, wierzeń, symboli itp. W ten sposób perski bóg słońca Mitra, wszedł do chrześcijaństwa, pod zmienionym imieniem Jezus Chrystus. Historycy piszą: świętowana przez wyznawców Mitry data jego urodzin (25 grudnia)… została przez chrześcijan uznana za dzień Bożego Narodzenia. (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 297)

4. Święty dzień słońca.

Aby zrozumieć Boże Narodzenie, trzeba wyjaśnić kilka zagadnień. Na terenie dzisiejszego Iraku, w dorzeczu rzek Eufrat i Tygrys, znajdował się starożytny Babilon. Jego mieszkańców nazywano Chaldejczykami. Był on miejscem, gdzie niezwykle uważnie badano ciała niebieskie i całe niebo. Powstała nauka nazwana astrologią, która stała się bardzo popularna na całym świecie do dnia dzisiejszego: …szerzyła się chaldejska astrologia, która zyskała popularność nawet u najbardziej światłych Rzymian…(Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 298), a Babilon został biblijnym symbolem zamieszania religijnego.    Zaobserwowano 7 ciał niebieskich, „poruszających się” wokół Ziemi. Były to Księżyc, Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn i Słońce. Każda z tych planet miała swój własny dzień tygodnia: Księżyc poniedziałek, itd., Saturn sobotę. Dniem Słońca była niedziela, co jest uwidocznione do dnia dzisiejszego w niektórych językach europejskich, w których niedziela dosłownie brzmi „dzień słońca”. Ponieważ jest 7 ciał niebieskich „krążących” wokół ziemi, powstał tydzień siedmiodniowy. Dzień słońca, niedziela, był dniem najważniejszym, od niego zaczynał się każdy tydzień.

5. Narodziny Mitry.

Mitraizm był religią tajemną, powstałą na terenie starożytnej Persji. Mało jest dokumentów z okresu Starożytności opisujących jego doktryny. To co się zachowało pozwala wskazać podstawy mitraizmu, które mogły się zmieniać. Pełne uzasadnienie pasterki znajdujemy właśnie w pogańskim mitraizmie: Rzymianie poznali Mitrę jako boga światłości i słońca, związanego z porządkiem kosmicznym, który miał się narodzić ze skały w dniu 25 grudnia i wychować wśród pasterzy. (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 297)    Mitra  urodził się o północy z 24 na 25 grudnia. Starożytni astrologowie obliczyli, że od tego momentu zaczyna przybywać dnia, kosztem nocy, co sobie tłumaczono narodzinami słońca. Słońce stawało się coraz mocniejsze, dzień stawał się coraz dłuższy, światłość zaczynała pokonywać ciemności. Jeżeli południe jest porą dnia, w której słońce jest najmocniejsze, najjaśniej świeci, to od tego momentu zaczyna słabnąć, co kończy się zachodem słońca i nocą. Analogicznie północ jest porą doby, w której Słońce jest najsłabsze, siły ciemności najmocniejsze. Ale od tego momentu Słońce wzmacnia się, co uwieńczone jest później wschodem Słońca, pokonaniem sił ciemności, nastaniem dnia i szczytowaniem w południe. Północ jest więc dokładnie momentem, w którym Słońce zaczyna się odradzać w cyklu dobowym. Podobne zjawisko obserwuje się w cyklu rocznym. Słońce w lecie świeci najmocniej, ale od 25 czerwca zaczyna słabnąć, a zimą świeci najsłabiej. Najkrócej słońce świeci 24 grudnia. Połączenie obu tych cykli daje moment narodzin boga słońca Mitry: w dniu przesilenia słonecznego, o północy z 24 na 25 grudnia. …data jego narodzin (25 grudnia), obchodzona jako główne święto w kulcie solarnym Słońca Niezwyciężonego, została przez chrześcijan uznana za dzień Bożego Narodzenia. (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 298) Pasterka jest więc uświęceniem narodzin Mitry, który wychował się wśród pasterzy, a w ramach synkretyzmu religijnego, zmieniono mu imię na Jezus Chrystus.

6. Świętowanie pozostałych przesileń słonecznych.

W mitraizmie świętowano również pozostałe przesilenia słoneczne: 25 marca przesilenie wiosenne (równonoc), 25 czerwca przesilenie letnie (najkrótsza noc), 25 wrzesień przesilenie jesienne (równonoc). Kościół Powszechny przejął dzień 25 marca, jako dzień Zwiastowania Pańskiego, w którym Archanioł Gabriel zapowiada Marii, że urodzi Jezusa. Dzieje się to dokładnie 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem.

7. Dlaczego Grzegorz XIII zreformował kalendarz?

Kalendarz juliański, wprowadzony przez Juliusza Cezara, zakładał, że każdy rok trwa 365 dni i 6 godzin. Prawda jest taka, że nie jest to wyliczenie dokładne. Prawdziwy czas jest dłuższy o kilka minut. Co około 200 lat, te minuty dodając się, tworzą cały dzień, co powodowało przesuwanie się przesileń słonecznych w kalendarzu. Gdy kończyło się Średniowiecze, różnica ta wynosiła już kilka dni. Jak ważne są przesilenia słoneczne dla Kościoła Powszechnego, niech świadczy fakt, że w 1582 roku, papież Grzegorz XIII skorygował te różnice i wprowadził kalendarz, który od jego imienia, nazwany został gregoriańskim. Jest on stosowany do dnia dzisiejszego. Od tego czasu, przesilenia słoneczne zawsze następują w tych samych dniach, co w Starożytności. Warto zauważyć, że kalendarz juliański, nie jest problemem w Kościele Prawosławnym. Tam Boże Narodzenie nie jest związane z przesileniem słonecznym i nikomu to nie przeszkadza.

8. Miejsce narodzin Mitry.

Miejsce narodzin Mitry, grota, też jest ważne: Czczono Mitrę w grotach lub podziemiach… (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 297) Mitra rodzi się ze skały, we wnętrzu ziemi, Matki Ziemi, zanim zacznie oświetlać świat. W kulcie Mitry, w przypadku braku groty, wykopywano podziemne sanktuaria, w których odbywały się cotygodniowe uroczystości na cześć Mitry, boga słońca, o północy, między sobotą, czyli zakończeniem tygodnia, a niedzielą, początkiem tygodnia. W samym Rzymie odnaleziono kilkadziesiąt podziemnych sanktuariów Mitry (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 297), które znajdowały się w dobrym stanie, co świadczy o tym, że jeszcze niedawno były używane. Zdarzało się, że takie sanktuaria znajdowano w podziemiach świątyń katolickich. Przykładem takim jest bazylika świętego Klemensa, wybudowana na Lateranie w Rzymie, w IV wieku. Podobnie było w innych częściach Europy. (K. Deschner, I znowu zapiał kur, t. I, s. 109) W Kościele Powszechnym naucza się, że wprawdzie Jezus urodził się w stajence, ale była nią grota, co bezpośrednio nawiązuje do mitraizmu.

9. Dlaczego wigilia?

Punktem kulminacyjnym w obchodach Świąt Bożego Narodzenia jest północ z 24 na 25 grudnia i wszystko jest temu podporządkowane. Zwykle ucztuje się dopiero po narodzinach dziecka. Uczta po północy jest rzeczą całkowicie nienaturalną i uciążliwą. Trudno też, aby ludzie świętowali uroczystości religijne o północy, w czasie pasterki, o pustych żołądkach. Dlatego urządza się ucztę, w tak zwaną wigilię narodzin, czyli w oczekiwaniu narodzin. To całkowicie rozwiązuje sprawę. Można hucznie obchodzić to święto przy stołach, a jednocześnie główne obchody religijne, moment narodzin o północy, świętować w poczuciu sytości, w czasie pasterki. Jest to czysto pogański obrzęd. Nikt nawet nie próbuje uzasadniać wigilii Pismem Świętym.

10. Elitarne, cotygodniowe, nocne nabożeństwa.

Mitraizm był religią tajemną. Cotygodniowe nabożeństwa odbywały się o północy, przy pochodniach i świecach, z soboty na niedzielę, jako uroczyste rozpoczęcie nowego tygodnia, w podziemnych, ukrytych sanktuariach, co tworzyło niesamowitą atmosferę. Tylko mężczyźni mogli brać udział w tych uroczystościach. Wyznawcami mitraizmu byli najbogatsi mieszkańcy Cesarstwa Rzymskiego, którzy tworzyli elity. Mitraizm był również rozpowszechniony w wojsku: …za pośrednictwem legionów mitraizm ogarnął szerokie rzesze społeczeństwa całego Imperium. (Historia Starożytnego Rzymu, Maria Jaczynowska, PWN Warszawa, 1986, s. 297)     Uczestnikami kultów byli wyłącznie oficerowie. Gdy mitraizm wszedł do chrześcijaństwa stał się religią powszechną, jednak nocne, cotygodniowe nabożeństwa dostępne były w dalszym ciągu, wyłącznie dla wybranych i tylko mężczyzn. Reszta mogła brać udział tylko w pasterce, raz w roku. Jest zaskakująco duża ilość sanktuariów Mitry zachowanych w Europie do dnia dzisiejszego. W samym Rzymie jest ich około 60.


Podziemne sanktuarium Mitry. W centralnym punkcie znajduje się płaskorzeźba Mitry, zabijającego byka

Te nocne nabożeństwa stały się wzorem dla współczesnych satanistów. Podziemne sanktuaria zostały zastąpione cmentarzami, aby zachować niesamowitą atmosferę.

11. Wnioski końcowe.

Pasterka nie ma żadnego uzasadnienia biblijnego. Jej pochodzenie jest niezwykle podejrzane, z punktu widzenia chrześcijanina, podobnie jak całe Święta Bożego Narodzenia. Każdy, naprawdę wierzący uczeń Jezusa Chrystusa, powinien dobrze się zastanowić, zanim weźmie udział w pasterce. Również domowe obchodzenie tych świąt stawia każdego chrześcijanina w dwuznacznej sytuacji.

Andrzej Rocz

Wykaz skrótów: BT – katolicka Biblia Tysiąclecia, Łk – Ewangelia Łukasza

 

 

Last Updated on Monday, 11 December 2017 09:45
 
Copyright © 2019 Ezechiel. All Rights Reserved.
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
 

Osób Online

We have 6 guests online