Home Teologia Tajemnice monogramu Chrystusa, znaki solarne.
Tajemnice monogramu Chrystusa, znaki solarne. PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Monday, 30 May 2011 16:46

Tajemnice monogramu Chrystusa, znaki solarne.

Krzyż typu chiro jest obecnie szeroko stosowany w chrześcijaństwie. Tymczasem wierni nie wiedzą, co on oznacza, jak powstał, dlaczego jest używany. Temat ten jest niezwykle drażliwy, ale spróbuję odpowiedzieć na część tego rodzaju pytań.

 

Krzyż typu chiro

Obecna interpretacja tego znaku w przybliżeniu  jest taka: jest to monogram Chrystusa. Powstał przez nałożenie dwóch liter. Napisany został cyrylicą w języku greckim. Greckie małe „x” to nasze „ch”, greckie duże P to nasze „R”. Dlatego znak ten należy odczytywać: chR. Daje to dwie pierwsze litery słowa Chrystus.

Historia powstania znaku.

Po raz pierwszy w chrześcijaństwie krzyż ten pojawia się na początku dwudziestych lat czwartego wieku, kiedy cesarz Konstantyn Wielki zaczął przygotowania do wojny domowej z Licyniuszem. Apologeta chrześcijański Laktancjusz, który był ściśle związany z domem Konstantyna i wychowywał jego syna Kryspusa, opisuje cudowną wizję, którą miał Konstantyn w 312 roku, przed decydującą bitwą z Maksencjuszem w rejonie mostu Mulwijskiego: „Konstantyn otrzymał napomnienie w czasie spoczynku, że winien opatrzyć tarcze niebiańskim znakiem Boga i tak stoczyć bitwę. Uczynił, jak mu nakazano. Wypisał na tarczach Chrystusa: Litera I przechodziła przez literę X, wierzchołek zaś miała zagięty. Wojsko, uzbrojone tym znakiem, chwyciło za oręż.” (Lactaniusz  44). Opis ten powstał około 10 lat po bitwie z przeważającymi siłami Maksencjusza. Podobno dzięki cudownemu znakowi i Bożej pomocy, Konstantyn odniósł wielkie zwycięstwo. Ta sama wizja opisana jest w apologetycznym dziele „Żywot Konstantyna”, podpisanym przez autora imieniem biskupa Euzebiusza, ale było to już kilkadziesiąt lat po bitwie: Legenda znaku przybrała swój pełny kształt dopiero po śmierci Konstantyna. Stało się to głównie dzięki hagiograficznemu dziełku Żywot Konstantyna; jego autorem miał być rzekomo Euzebiusz z Cezarei. Opowieść jest ewidentnie zmyślona, choć pisarz z naciskiem zaznacza, że słyszał ją z ust samego cesarza, który prawdziwość swych słów podobno potwierdził przysięgą. (Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str. 139)

Różni się ona całkowicie od opisu Laktancjusza: „W godzinach popołudniowych, gdy słońce zaczynało się skłaniać ku zachodowi, zobaczył na własne oczy znak triumfalny w postaci krzyża ze światła na niebie, powyżej słońca, i był na nim umieszczony napis, mówiący: „Pod nimzwyciężaj”. Na ten widok zdumienie ogarnęło i jego, i całe wojsko, które szło za nim w tej ekspedycji i stało się naocznym świadkiem cudu.”(Euzebiusz z Cezarei, Vita Constantini, wyd. polskie, Życie Konstantyna, tłum. T. Wnętrzak, Kraków 2007, I 28). Konstantyn nie rozumiał, co ten cud miał znaczyć, ale niedługo potem miał sen: „On sam nie był pewny, co może oznaczać to cudowne zjawisko. I podczas gdy o tym rozmyślał i wiele się zastanawiał nad jego wagą, nagle zapadła noc; wtedy ukazał mu się we śnie Chrystus Boga z tym samym znakiem, który wcześniej widział na niebie, nakazał mu wykonać podobiznę znaku, który ujrzał na niebie, i używać go jako obrony we wszystkich walkach ze swymi nieprzyjaciółmi.” (Euzebiusz z Cezarei, Vita Constantini, wyd. polskie, Życie Konstantyna, tłum. T. Wnętrzak, Kraków 2007, I 29) Konstantyn nakazuje wykonać sztandar cesarski tak zwane labarum, ze znakiem, który widział we śnie: "Długie drzewce pokryte złotem, tworzyły kształt krzyża, mając w poprzek łukowato zakrzywiony pręt. Na samym szczycie wykonanej figury przymocowana była korona przeplatana klejnotami i złotem. Na niej był symbol imienia Zbawiciela, dwie litery wskazujące na imię Chrystusa przez znaki inicjału, przy czym litera P przecięta była przez X umieszczone w jej środku.” (Euzebiusz z Cezarei, Vita Constantini, wyd. polskie, Życie Konstantyna, tłum. T. Wnętrzak, Kraków 2007, I 31)

 

Labarum Konstantyna

 

Po okresie ponad ćwierć wieku po bitwie w rejonie mostu Mulwijskiego i kilkanaście lat po opisie Laktancjusza, okazało się, że podstawowym elementem wizji Konstantyna był „znak tryumfalny” w postaci „krzyża świetlistego”, czyli krzyża łacińskiego, znajdujący się „powyżej słońca”. W opisie tej wizji nie ma ani słowa o „niebiańskim znaku Boga”, o którym pisze Laktancjusz. Pojawiło się coś, całkowicie nowego. Napis: „pod nim zwyciężaj”. Można to zrozumieć tak, że Bóg zachęca poganina, Konstantyna do wojny domowej i do dalszych wojen, byle prowadzić je pod znakiem krzyża łacińskiego. Jest to sprzeczne z nauką chrześcijańską: …którzy za miecz chwytają, od miecza giną (Mt 26:52 BT). Później ten znak był właśnie rozumiany dokładnie w ten sposób, jak to jest przedstawione w wizji Euzebiusza. Pod znakiem krzyża unicestwiano wszystkich przeciwników: politycznych, tak jak to robił Konstantyn, ale także religijnych. Ciekawy jest sposób, który zastosował młody cesarz, aby utworzyć „świetlisty krzyż”. Było to „labarum”, sztandar cesarski, który akurat słabo przypomina krzyż łaciński. Nie ma wzmianki o „niebiańskim znaku” z relacji Laktancjusza. Mimo, że Konstantyn był poganinem, a znak ten nie był używany w chrześcijaństwie, wie jak wygląda monogram Chrystusa i każe umieścić go na szczycie labarum, jako „symbol imienia Zbawiciela”. Liczne sprzeczności w przytoczonych opisach, nie przeszkadzały hierarchii kościelnej wprowadzić oba te symbole do chrześcijaństwa. Popatrzmy okiem krytycznym na całość sprawy.

Włoski malarz Jacopo Vignali, tak wyobrażał sobie wizję Konstantyna z 312 roku, opisaną przez Euzebiusza. Brak jest monogramu Chrystusa, krzyża chiro.

Okoliczności związane z wizją.

Było rzeczą powszechnie stosowaną w tym czasie, że cesarze, w zależności od potrzeby, mieli cudowne wizje związane z bóstwami pogańskimi. Było to dowodem na szczególną opiekę tego bóstwa, na to, że władza cesarza pochodzi od samego boga. Rozbudowana propaganda cesarska powodowała, że ludzie przyjmowali to jako prawdę. Wielu cesarzy , czy kandydatów na cesarza „miało” bezpośrednie interwencje któregoś z bogów, które świadczyły o przychylności bóstwa do jego osoby. Okazuje się, że Licyniusz przed zwycięską bitwą z Maksymianem Dają miał wizję boga chrześcijańskiego, która wywołała wielkie wrażenie w całym Imperium. W obliczu zbliżającej się rozprawy z Licyniuszem, Konstantyn nie mógł być gorszy, a nawet jego wizja powinna być lepsza. Większym zwycięstwem było pokonanie Maksencjusza w bitwie przy moście Mulwijskim. Propaganda Konstantyna postanowiła to wykorzystać. Kilkanaście lat po bitwie, zaczęto tworzyć całkiem nową legendę związaną z chrześcijaństwem:

Konstantyn nie mógł być gorszy: jego triumf nad Maksencjuszem musiał być również dziełem niebios. Doradcy Konstantyna przypomnieli, że jego żołnierze w bitwie przy Moście Mulwijskim mieli na tarczach znak sześcioramiennej gwiazdy, to jest X przekreślone kreską pionową. Co prawda znak ten stosowano już od wieków…jako symbol słoneczny lub astralny (Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str. 136)

Konstantynowi potrzebny był taki argument. Był bowiem samozwańcem i władza mu się nie należała, a jego pretensje do tronu wywołały krwawą i wieloletnią wojnę domową. Dwa lata przed rozprawą z Maksencjuszem, to jest w 310 roku, Konstantyn miał podobną wizję, ale czysto pogańską. Wtedy osobiście spotkał się z bogiem słońca Appolonem. To i późniejsza jego działalność, pokazuje go, jako wyznawcę kultów solarnych. Cesarz postanowił jednak oprzeć swoją władzę na nie skorumpowanych chrześcijanach. Stąd liczne przywileje i pieniądze, które się pojawiły wśród duchownych, spowodowały, że elity cesarstwa , często siłą, opanowały Kościół. Nowe władze Kościoła spowodowały gwałtowny zwrot w naukach chrześcijańskich. Kościół zaczął wprowadzać kulty pogańskie do swoich wierzeń. Wszystko zaczęło się od Soboru Nicejskiego, zwołanego w 325 roku przez Konstantyna, który był w tym czasie poganinem. Kanon 6 uchwał soboru, dawał hierarchii kościelnej nieograniczoną władzę w Kościele, popartą autorytetem cesarza. Wierni stracili jakąkolwiek kontrolę nad tym, co się dzieje. Elity mogły wprowadzać do Kościoła swoje tradycyjne, pogańskie wierzenia. Innym ważny postanowieniem soboru było ustanowienie tak zwanej precedencji, czyli kolejności ważności osób w Kościele. Najważniejszą osobą w Kościele został biskup Aleksandrii (kanon 6 uchwał soboru), w sprawach wiary miał on decydujący głos. Precedencja ta została dopiero zmieniona na Soborze w Konstantynopolu w 381 roku. Człowiekiem nr jeden w Kościele został wtedy biskup Rzymu.

Aleksandria była w tym czasie światowym centrum nauki, kultury, handlu, religii itd. Tam ścierały się różne teorie i wierzenia religijne. To powodowało mieszanie się religii. Zjawisko to zostało nazwane synkretyzmem. W Aleksandrii zaczęto stosować też całkiem nowe zwyczaje: … wielu diakonów otrzymało biskupie święcenia bez przechodzenia przez szczebel prezbiteriatu, co gorszyło wielu ludzi Kościoła. Tak było na przykład z Atanazym,… jego wybór napotykał opory z rozmaitych powodów… (Kościół w świecie późnego antyku, Ewa Wipszycka PIW, Warszawa 1997 str. 33) Atanazy został biskupem aleksandryjskim w 328 roku. Był człowiekiem bez wykształcenia teologicznego, gwałtowny, bezkompromisowy, który umiał wykorzystać swoją pozycję nr 1 w Kościele do wprowadzania nowych nauk. Był niezwykle skuteczny. Można się zastanawiać, jak mogło dojść do takiego wyboru, ale tak się stało. Skazywany za naruszanie porządku kościelnego przez upoważnione do tego synody biskupie, nie chciał się im podporządkować. Jego działalność stała się przyczyną licznych konfliktów, trwających po dziś dzień. W swej działalności miał sprzymierzeńca, biskupa Rzymu. Między innymi zaczął wprowadzać do Kościoła nowe wartości związane z życiem pustelniczym. Promował Pachoniusza, pustelnika egipskiego, który zaczął używać symbolu krzyża. Może dlatego szukano uzasadnienia dla wprowadzenia tego symbolu do Kościoła. W wielu przypadkach wzorowano się na Konstantynie. Tak było z propagandą kościelną. Aby uzasadnić nowe nauki wprowadzane do chrześcijaństwa, tworzono, niezbyt starannie, historie, które stawały się z czasem, legendami. Stąd druga wizja Konstantyna z 312 roku, która z początku miała czysto solarne przesłanie, z biegiem lat stała się chrześcijańską. Profesor Krawczuk tak opisuje sprawę krzyża chiro: Jest zupełnie zrozumiałe, że Konstantyn, wyznawca Słońca Niezwyciężonego, pragnący nawet uchodzić za jego wcielenie, posłużył się owym znakiem na tarczach swych wojsk; nikt wówczas nie myślał, iż można go rozumieć inaczej. Później wszakże, w zmienionej sytuacji, łatwo było utrzymywać, że już wtedy chodziło o symbol chrześcijański… na monecie Konstantyna pojawia się on po raz pierwszy w roku 315, jako emblemat cesarskiego hełmu; ale w tym przypadku mógłby mieć znaczenie solarne. W roli wyraźnie chrześcijańskiego symbolu występuje dopiero po roku 324, a więc już po zwycięstwie Konstantyna nad Licyniuszem…(Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str 136-137)

Jeżeli u Laktancjusza była mowa tylko o krzyżu chiro, nazywanym do dzisiaj monogramem Chrystusa, to kilkanaście lat później, u Euzebiusza, w tej samej wizji, pojawia się krzyż, który dziś nazywa się łaciński i napis nakazujący używanie tego znaku. Tworzona przez Konstantyna legenda o poparciu bóstwa solarnego, z czasem przekształciła na nową legendę o krzyżu, monogramie Chrystusa i napisie, który zachęcał do fizycznego niszczenia swoich przeciwników.

Słabości obecnego tłumaczenia znaczenia symbolu krzyża chiro..

 

  1. Niedopuszczalna ortografia. Pierwsza litera słowa Chrystus napisana jest małą literą, za to druga litera jest duża: „chR”. Aby przesądzić wątpliwą interpretację tego znaku i kolejność liter, nazwano go krzyżem chiro. Nawet gdyby tak to miało być, to narzuca się odwrotna kolejność, zaczynająca się od dużej litery, czyli „Rch”. Ale wtedy nic by to nie znaczyło.
  2. Brak innych przykładów na tworzenie monogramu z dwóch pierwszych liter imienia w tamtych czasach. Zawsze to były duże i pierwsze litery.
  3. Konstantyn nie znał języka greckiego. Jeszcze na Soborze Nicejskim rozmawiał z greckimi biskupami przez tłumacza. Tym bardziej nie mógł znać                       cyrylicy, którą miał ten znak zostać napisany.
  4. Krzyż typu chiro był szeroko stosowany wiele lat przed narodzeniem Chrystusa

Moneta Ptolemeuszy z III wieku przed nasza erą. Między nogami orła widać krzyż chiro.

Inna moneta z krzyżem chiro z okresu przed narodzeniem Chrystusa.

 

5.Istnieją inne formy krzyża, które były używane w tym czasie przez Konstantyna i innych cesarzy, których nie da się odczytać cyrylicą.

Na rewersie monety Konstantyna znajduje się solarny symbol krzyża utworzonego jakby z przekreślonej litery „P” i  kwadryga, ulubiony pojazd boga słońca Apolla, bohatera pierwszej wizji Konstantyna z 310 roku. Ten znak to jeden z wielu rodzajów krzyża, symboli słońca.

Kwadryga Apolla nad portykiem Teatru Wielkiego w Warszawie. Bóg Konstantyna stał się ważną postacią w kulturze Europejskiej.

Po bitwie w 312 roku, Rzymianie wybudowali Konstantynowi łuk triumfalny. Obecny napis na łuku głosi, że Flawiusz Konstantyn Maksymus zwyciężył tyrana i jego całe stronnictwo, czyniąc to „z natchnienia bóstwa”; ale spod tych wyrazów przebija tekst wcześniejszy : „na skinienie najwyższego i najlepszego Jupitera”. Prawdopodobnie zmiany tej dokonano wtedy, kiedy cesarz ów napis (którego brzmienia uprzednio nie znał) zobaczył po raz pierwszy, a mianowicie podczas pobytu w Rzymie w roku 315, gdy jego stanowisko w kwestii religijnej było już wyraźniejsze. Pierwszy tekst świadczy jedynie, iż bezpośrednio po zwycięstwie wiedziano, że cesarz jest wyznawcą pogańskiego kultu rzymskiego. Tekst zmieniony temu nie zaprzecza, a tym bardziej nie ukazuje go jako chrześcijanina, lecz nie wiąże go bezpośrednio z jakimś określonym wyznaniem wiary… Jak wiadomo, płaskorzeźby na łuku przedstawiają …ofiary składane Apollinowi, Dianie, Marsowi i Sylwinowi…. (Kościół w świecie późnego antyku, Ewa Wipszycka PIW, Warszawa 1997, str 218-219)

Prof. Krawczuk pisze o tym łuku: …płaskorzeźby tego pomnika w żadnym szczególe i nawet pośrednio nie nawiązują do problematyki chrześcijańskiej, natomiast wyraźnie mówią o kulcie Słońca; wystarczy wspomnieć rydwan słoneczny wzlatujący ku niebu.(Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str 133)

Na monetach i medalach Konstantyna z lat następnych, aż do roku 315, nie spotykamy żadnego symbolu, który można by interpretować jako chrześcijański, często natomiast występują znaki i napisy związane z kultem Słońca.; zresztą mennice Konstantyna emitowały monety o tematyce wyraźnie pogańskiej jeszcze do roku 320, a sporadycznie nawet później.(Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str 133) Konstantyn był doskonałym politykiem i w swoich tekstach niezwykle starannie dobierał słowa, aby nie zrazić do siebie nikogo. I tak: Część słuchaczy mogła sądzić, że chodzi wciąż o boga Słońca, chrześcijanie zapewne radowali się, że cesarz zbliża się ku ich przekonaniom. (Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str 134)

Podkreślam te sprawy, gdyż współcześni apologeci chrześcijańscy, przedstawiają Konstantyna jako wręcz współuczestnika dzieła zbawienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa, nazywając go dobrodziejem. Związane to miało być z cudownym nawróceniem się Konstantyna na chrześcijaństwo: „Nie wolno zapominać- pisze J.B. Bury – że religijny przewrót, dokonany przez Konstantyna w 312 roku, był może najzuchwalszym czynem, jakiego kiedykolwiek dopuścił się samowładca, wyzywająco drwiąc sobie z tego, co myślała znaczna większość jego poddanych”… Dzięki nawróceniu mógł stać się uczestnikiem wydarzeń, które uznał za nadprzyrodzoną epopeję, pokierować nimi i w ten sposób zapewnić ludzkości zbawienie. Miał poczucie, że w aspekcie religijnym jego panowanie było dla owego zbawienia epoka kluczową, w której jemu osobiście przypadła ogromna rola do odegrania… uważał się za wybranego i wyznaczonego boskim Dekretem do odegrania roli opatrznościowej w przedwiecznym programie zbawienia… najgorszym błędem byłoby powątpiewać w jego szczerość… Bez Konstantyna chrystianizm pozostałby tylko awangardową sektą…(Paul Veyne, Początki Chrześcijańskiego Świata (312-394) Czytelnik, Warszawa 2009, str 7-9) Tymczasem nie było żadnego nawrócenia, a podane powyżej przykłady są tego dowodem. Profesor historii pisze: w świetle dostępnych dokumentów nie może być mowy o jakimkolwiek gwałtownym nawróceniu się czy też o przełomie religijnym w życiu Konstantyna. (Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str 135)

Dochodzimy do kluczowego wniosku: pogański cesarz Konstantyn, który ochrzcił się dopiero na łożu śmierci, wyznawca boga Słońca, wywarł ogromny wpływ na kształt współczesnego chrześcijaństwa. To tłumaczy zjawiska obserwowane do dzisiaj w Kościele Powszechnym, związane z kultem solarnym, które tylko częściowo tu poruszam.

 

6. Inne przykłady stosowania znaków solarnych na lampkach oliwnych.

Wzory na lampkach oliwnych stosowane są zamiennie. Jeżeli dwa ostanie rysunki na lampkach, można odczytać jako litery cyrylicy nałożone na siebie, to tego samego nie da się powiedzieć o rysunkach na czterech pierwszych lampkach. Świadczy to o tym, że nie są to litery alfabetu greckiego, a więc znak na dwóch ostatnich lampkach też nie może być nałożonymi na siebie literami cyrylicy, a więc monogramem Chrystusa.

7. Inni też używają tego krzyża: Walentynian II


 

Teodozjusz.

8. Znaki w krzyżu chiro nie są literami

Krzyż chiro może być odwrócony, ale wtedy przestaje być krzyżem chiro, bo litera „P” przestaje być literą.

Wniosek końcowy: krzyż chiro nie może być monogramem Chrystusa!

 

Czym jest krzyż chiro?

Łatwo powiedzieć czym nie jest krzyż chiro, znacznie trudniej jest dotrzeć do prawdziwego znaczenia tego znaku. Na początek powołam się na opinię prof. A. Krawczuka: … znak ten stosowano już od wieków…jako symbol słoneczny lub astralny (Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, str. 136)

W Biblii prorok Amos, działający w VIII wieku p.n.e, pisze: Czyż nie składaliście Mi… ofiar, a [zarazem] obnosiliście… wasze bożki, gwiazdę <waszego boga>, któreście sobie uczynili? Dlatego przesiedlę was poza Damaszek, mówi Pan (Am 5:25-27 BT)

Co to jest za gwiazda, której noszenie Bóg tak wypomina Izraelitom? Jak wyglądała? Okazuje się, że można to ustalić!

Dorobkiem cywilizacji Sumerów jest między innymi pismo. Najstarsze pismo to tak zwane piktogramy, pismo obrazkowe. Pismo obrazkowe ma jedną zasadnicza cechę, że jest uniwersalne i zrozumiałe dla wszystkich, to takie międzynarodowe pismo. Poniżej przedstawione są piktogramy z tego okresu. Z czasem piktogramy ulegały uproszczeniu tworząc pismo klinowe, jako następny krok w rozwoju pisma. Pismo klinowe było używane w Babilonie, który był kolebką kultów pogańskich. Tam przenoszono kulty bogów narodów podbitych przez Babilończyków.  Nazwa Babilon związana jest ze słowem Babel, miejscem, gdzie Bóg pomieszał mowę mieszkańcom ziemi. Babilon też był miejscem pomieszania, ale religii. Oprócz dużej ilości bóstw pogańskich, uznawano tam Boga żydowskiego (Dan3;29). W Nowym Testamencie pojawiają się proroctwa związane z Babilonem. Kościół Katolicki tłumaczy, że: Babilon – symboliczna nazwa Rzymu (Biblia Tysiąclecia, wydanie trzecie, poprawione, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań – Warszawa 1980, komentarz do 1 Piotr 5;13, str 1380).

 

Chcę zwrócić uwagę na drugi z kolei piktogram, przedstawiający właśnie gwiazdę. To o tym znaku mówi prorok Amos! Za używanie tego znaku Izraelici zostali surowo ukarani!

 

Drugi z kolei znak w tabeli, Ośmioramienny krzyż, napisany pismem piktograficznym, przedstawia symbol gwiazdy, boga i nieba.  Jest to również najstarszy, znany znak solarny, najstarsze pismo, mające ponad 5 tysięcy lat, stosowane przez najstarszą cywilizację Sumerów. Pismo klinowe wiernie naśladuje ten znak. Ale około 700 lat p.n.e. znak ten uległ dalszemu uproszczeniu. Stał się czteroramiennym krzyżem z wydłużonym jednym ramieniem. Dzisiaj taki krzyż nazywa się łaciński.

 

Symbol Enlila, sumeryjskiego boga słońce

Od samego początku naszej cywilizacji, piktogram gwiazdy, stał się również znakiem solarnym. Jednym z najważniejszych bogów sumeryjskich był Enlil. Imię tego boga, pisane pismem klinowym zawiera ten właśnie znak. Pismo klinowe było używane również w Babilonie. Wystarczy popatrzeć na daty w tabeli, aby przekonać się, że ten znak był stosowany dosłownie od tysięcy lat. Nic więc dziwnego, że symbol ten ulegał nieznacznym modyfikacjom i uproszczeniom, które obowiązują do dnia dzisiejszego, jako znaki solarne.

Przebieg zmian wyglądu znaków solarnych od piktogramu, przez pismo klinowe do obecnego wyglądu wg A. Rocza.

Komentarz do rysunku powyżej:  szczególne znaczenie ma oś pionowa, symbolizuje ona połączenie człowieka z niebem, z bogami, którzy tam się znajdują. Wyróżniona została przez stylizację na literę „P”, która może być również odwrócona. W wielu kultach pogańskich ma ona związek z fallizmem. Oś pozioma oznacza powiązanie człowieka z ziemią i innymi ludźmi, krzyż skośny jest symbolem słońca. Kombinacje tych elementów tworzą znaki solarne, używane do dnia dzisiejszego.

 

Mogą być wpisane w okrąg.

 

Krzyż ośmioramienny jako symbol solarny. Obok stoi Sol, greckie bóstwo solarne.

 

Aztecki  motyw solarny oparty na krzyżu zodiakalnym


Ośmioramienny krzyż słoneczny wpisany w okrąg


Kapitele bizantyjskie, cerkiew Wasyla Błażennego


Ośmioramienny krzyż na kapitelu kolumny z koptyjskiej świątyni z VI wieku w Egipcie, szeroko stosowany do dnia dzisiejszego. Fot. Dominik Różański

 

Symbol słońca, oktagonalna swastyka ruska.


Plac św. Piotra w Watykanie widziany z góry. Widoczny jest ośmioramienny krzyż solarny wpisany w okrąg. W centralnym punkcie placu znajduje się egipski obelisk ze znakami solarnymi. W Egipcie był postawiony na cześć bóstw solarnych.


Znak solarny na płycie chodnikowej w Efezie. Fot Andrzej Rocz


bóg Inków Inti Inti, zwany również Tayta Inti (Ojciec Słońce) oraz Apu Punchau  (Przewodzący za Dnia) w koronie solarnej


Przykład ścisłego związku symbolu krzyża ze słońcem


Monstrancja w kształcie słońca z krzyżem, znakiem solarnym na górze. W środku znajdują się opłatki w kształcie słońca, mające znak krzyża, symbol solarny.


Rysunek na opłatku eucharystycznym, z krzyżem, znakiem solarnym. Opłatek jest w kształcie słońca. Podawanie wiernym opłatka w całości, nie zawiera symbolu łamania się chlebem (Mat 26; 26). Może to świadczyć o wyższości znaków solarnych, nad symbolami biblijnymi. W momencie podniesienia, wierni padają na kolana, przez chwilę panuje uroczysta cisza, którą kończą dźwięki dzwonków.


Opłatek eucharystyczny jako słońce


 

Opłatek eucharystyczny ze znakami solarnymi. Porównaj wzór na opłatku z piktogramem "gwiazdy (boga i nieba)"


Chrystogram (IHS) umieszczony w centralnym punkcie modelu słońca, znajdującym się wysoko, na samej górze, tak jak słońce na niebie. Kolor złoty symbolizuje promienie słoneczne i blask słońca. Bóg Słońca Mitra, w ramach synkretyzmu religijnego, wszedł do Kościoła chrześcijańskiego pod zmienionym imieniem Jezus. Najbardziej znanym przykładem synkretyzmu religijnego są Rzymianie, którzy przejęli religię Greków, zmieniając tylko imiona. I tak grecki Zeus stał się rzymskim Jowiszem, grecka Artemida rzymską Dianą, grecki Posejdon rzymskim Neptunem, itd. Dokładnie to samo zrobiono z Mitrą, dając mu imię Jezus. Są na to liczne dowody. Na przykład dosłowny zwrot "wschód z wysokości", Biblia Tysiąclecia tłumaczy jako "Wschodzące Słońce", mimo, że w tekście oryginalnym słowo Słońce wcale nie występuje (Łuk 1;78). Tą drogą weszło do Kościoła Boże Narodzenie, które jest datą narodzin Mitry i przesileniem słonecznym, święcenie niedzieli, która jest dniem słońca, obchodzenie Wielkanocy tylko w niedzielę itd. Tak weszły do Kościoła pogańskie obrzędy i znaki solarne, takie jak krzyż, monogram Chrystusa, Chrystogram itd.


idol_cypryjski.jpg (126×92)

Kopia Idola Cypryjskiego, figurki, której wiek szacuje się na ponad 5000 lat. Przedstawia ludzką postać z rozłożonymi ramionami, z nienaturalnie wydłużoną szyją, aby uzyskać kształt krzyża łacińskiego, z zawieszoną na szyi kopią samej siebie, która ma na sobie kolejną kopię itd. Znaleziona została w pobliżu cypryjskiej wioski Pomos. Znajduje się w Muzeum Archeologicznym Cypru w Nikozji. Noszenie amuletu na szyi, ma bardzo starą, pogańską tradycję i jest prawie we wszystkich kościołach, uważających się za chrześcijańskie, zabronione. Tymczasem krzyż łaciński, a często nawet krucyfiks, jest najczęściej noszoną ozdobą na szyi. Fot. A. Rocz.

Krzyż Słoneczny  zwany czasem Słonecznym Kręgiem, krzyż Odyna z mitologii skandynawskiej, krzyż używany przez Celtów, od niego wywodzi się krzyż celtycki. W mitologii słowiańskiej spotykany w formie dwu, cztero, sześcio, i ośmioramiennej, często wpisanej w okrąg. Znany również w Ameryce przedkolumbowej, jak i w całym basenie Morza Śródziemnego od co najmniej 3500 lat. Forma sześcioramienna krzyża wpisanego w okrąg widnieje również na posągu Światowida Zbruczyńskiego. Symbol ten pojawia się często na megalitach. Koło z dwiema przeciętymi osiami to jeden z najstarszych symboli solarnych Indoeuropejczyków.

Starosłowiański sześcioramienny symbol solarny na posągu Światowida Zbruczyńskiego



 


Ornament wczesnochrześcijański z monogramem Chrystusa


Konstantyn jako bóg słońca Sol. Widać, że jest tu już starszym człowiekiem. A więc niemal do końca życia był wyznawcą kultów solarnych. Gdyby ktoś miał wątpliwości, można jego wizerunek porównać z monetą poniżej, gdzie przedstawiony jest, jako młody człowiek z roku 312. Ochrzcił się dopiero w 337 roku na łożu śmierci.


Krzyż Konstantyna używany między innymi jako symbol militarny na szczycie labarum, widocznym na rewersie monety. Z tego krzyża uczyniono monogram Chrystusa. Labarum, które miało być symbolem krzyża z wizji Konstantyna, w niczym nie przypomina krzyża łacińskiego. Krzyż chiro był też łączony z egipskim krzyżem anch, symbolizującym między innymi słońce.


U góry: Krzyż egipski anch z hagiogramem Chrystusa z IV wieku. Fot. Dominik Różański


Krzyż solarny widoczny na grzbiecie prastarej rzeźby kultowej zwanej Niedźwiedziem na szczycie Ślęży, na Przedgórzu Sudeckim.


Krzyż celtycki wysoki.


 

Bóg słońca Mitra w charakterystycznej czapce frygijskiej z krzyżem solarnym.


Krzyże solarne na monetach Konstantyna: grecki i ośmioramienny w formie gwiazdy, pojawiają się w polu rewersu z bogiem Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone), łączącego cechy Apollona i Mitry.


Starożytna mozaika z mauzoleum, obrazująca przemianę boga słońca Sola w Chrystusa.

Wniosek końcowy: monogram Chrystusa jest kolejnym dowodem na to, że w czwartym wieku władza w Kościele przeszła do ludzi, którzy byli zwolennikami innych religii i wprowadzili pogańskie kulty do chrześcijaństwa. Po Soborze w Nicei w 325 roku, nie sprawiało to żadnego problemu, najpierw w Aleksandrii, potem w Rzymie. Jest to typowy przykład synkretyzmu religijnego. Władze kościoła wprowadziły obce kulty do chrześcijaństwa. Nadają im nowe nazwy, związane ze starą religią. W przypadku krzyża chiro, znak solarny, dostał nazwę związaną z samym Chrystusem. Krytyka tego znaku przedstawiana będzie natychmiast przez władze kościoła, jako atakowanie samego Chrystusa, jako bunt przeciwko Chrystusowi. Będą to robić systematycznie i z ogromną siłą. Pieniądze, władza i prestiż spowodowały, że na czele Kościoła stanęły elity, ludzie o niskiej moralności chrześcijańskiej, chcąc przypodobać się Konstantynowi i innym cesarzom, skutecznie wprowadzali do chrześcijaństwa kulty solarne. Ich nauki, znane jako nauki ojców kościoła, obowiązują do dnia dzisiejszego. Pogaństwo oficjalnie przestało istnieć. Każdy mógł znaleźć swoich pogańskich bogów w Kościele Powszechnym, w kulcie świętych.

Monogram Chrystusa i „krzyż chrześcijański” to znaki pochodzące od najstarszych znaków, używanych przez ludzi, na długo przed narodzeniem Jezusa. Od Sumerów, przez Babilon i Rzym, dotarły one do Polski i ich odmiany są obecnie szeroko stosowane. Polscy katolicy uważają, że jest to znak samego Chrystusa! Problem jest w tym, że Pan Jezus nauczał, że chrześcijanie nie będą mieli żadnego znaku chrześcijańskiego, oprócz znaków niewidzialnych, takich jak znak proroka Jonasza (Mat 12; 39). Mimo to, hierarchowie Kościoła nakazują stosować ten znak, mający swe korzenie w starożytnym Babilonie, nie robiąc sobie nic z nauki Słowa Bożego.

Nie pozwólmy oszukiwać się w sprawach wiaryMoże okazać się, że myśląc, że służymy Bogu, oddajemy cześć zupełnie komuś innemu, komu nie chcielibyśmy tego robić. Pod terminem „tradycja naszych przodków” mogą kryć się nauki antychrześcijańskie. Sprawdzajmy to. Kiedyś był trudny dostęp do Biblii. Dzisiaj Pismo Święte jest powszechnie obecną księgą i nieznajomość jej może nas nie usprawiedliwić przed Bogiem: Rz 2:12-13 Bo ci, którzy bez Prawa zgrzeszyli, bez Prawa też poginą, a ci, co w Prawie zgrzeszyli, przez Prawo będą sądzeni. Nie ci bowiem, którzy przysłuchują się czytaniu Prawa, są sprawiedliwi wobec Boga, ale ci, którzy Prawo wypełniają, będą usprawiedliwieni.(BT). Dla człowieka wierzącego nie jest przypadkiem to, że do naszego potocznego języka wszedł nakaz Chrystusa: „szukajcie, a znajdziecie” (Mat 7:7). Każdy wierzący powinien szukać swojej drogi wiodącej do Boga, a nie wybierać pierwszej lepszej i wzorować się na przodkach. Nie pozwólmy się oszukać w sprawach religijnych, bo fałszywi prorocy działali, będą działać i działają z wielką mocą:Mt 24:24 Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych.(BT). Może sprawiedliwość Boża polega na tym, że podobnie jak kiedyś Żydzi, którzy tworzyli chrześcijaństwo, musimy całkowicie uwierzyć naukom Chrystusa zapisanym w Biblii i odrzucić religię naszych przodków. W ich przypadku było to wyjątkowo trudne, bo za starą religią krył się autorytet sługi Bożego, Mojżesza i innych proroków. Jeżeli naprawdę chcemy być chrześcijanami, czyli uczniami i wyznawcami Chrystusa, tylko dobra znajomość Pisma Świętego, Starego i Nowego Testamentu, uchroni nas od fałszywych kroków.

Andrzej Rocz


Wykaz skrótów:

BT – Katolicka Biblia Tysiąclecia

Dn - Księga Daniela
Am - Księga Amosa
Mt - Ewangelia wg Mateusza
Mr - Ewangelia wg Marka
Łk - Ewangelia wg Łukasza
Jn - Ewangelia wg Jana

Dz - Dzieje Apostolskie
Rz - List do Rzymian

Bibliografia załącznikowa:

1. BT - Katolicka Biblia Tysiąclecia

2. Konstantyn Wielki, Aleksander Krawczuk, Wiedza Powszechna, Warszawa 1985.

3. Życie Konstantyna, Euzebiusz z Cezarei, tłum. T. Wnętrzak, Kraków 2007.

4. Kościół w Świecie Późnego Antyku, Ewa Wipszycka, PIW, Warszawa 1997.

5. Początki Chrześcijańskiego Świata (312-394), Paul Veyne, Czytelnik, Warszawa 2009.

 

 

 

Last Updated on Friday, 16 June 2017 08:50
 
Copyright © 2019 Ezechiel. All Rights Reserved.
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
 

Osób Online

We have 14 guests online